Septemberzon

Opa, lieve opa
september 16, 2014
Geen afscheid, maar losmaken
oktober 1, 2014

Septemberzon

Oh dit wordt een fijn verhaal. Ik pakte mijn iPad om te gaan schrijven over de voorbereidingen van mijn reis, dus ik begon te tekst met; “Er zijn vast mensen die dit helemaal niet willen lezen omdat ze het druk hebben met werk en nog lang geen vakantie hebben”. Maar dit heb ik maar weggehaald, want het is een wat ander verhaal geworden. Ook een fijn verhaal. Over liefde en over het leven.

19-09-2014 Gorinchem
Septemberzon

Ik zit nu lekker in het zonnetje op het terras in Gorinchem, met een kopje koffie om me heen te kijken. Ik zie mensen gezellig met elkaar kletsen en genieten van de septemberzon op deze mooie vrijdagmiddag. Het mooie van deze zon is dat mensen er ineens extra van genieten omdat ze weten dat het misschien wel de laatste mooie dag van de zomer kan zijn in Nederland. Wat is dat een fijn gezicht zeg.

Ik zie een man en een vrouw zitten die elkaar eigenlijk niet zoveel meer te vertellen hebben. Ze praten niet, staren wat voor zich uit en nemen af en toe een slokje bier. Ik word er een beetje ongemakkelijk van als ik ernaar kijk en probeer me voor te stellen hoe het zou zijn om niet meer te weten wat je tegen elkaar moet zeggen, ondanks dat je al jaren in hetzelfde bed wakker wordt. Het is namelijk wel duidelijk een stel, want ze stralen een soort van eenheid uit. Ze zijn samen, zonder contact te maken, maar toch hebben ze besloten om naar buiten te gaan, een lekker biertje te bestellen en op het terras te gaan zitten met grote zonnebrillen op om misschien wel hetzelfde te doen als ik nu doe. Lekker kijken, observeren. Af en toe pakt een van de twee de telefoon van tafel en meldt dan aan de ander hoe laat het is. Toch beter dan maar thuis voor de buis niet tegen elkaar praten, met het bord op schoot. Bestaat er zoiets als uitgepraat zijn? Volgens mij heeft dat te maken met chemie, de combinatie van gesprekspartners en in hoeverre deze mensen zich voor elkaar willen openstellen. Zo is het soms best ongemakkelijk om met iemand samen te zijn, omdat je niet goed weet waar je het over moet hebben, terwijl je met iemand anders niet uitgepraat raakt. Bijzonder is dat, want het is ontastbaar en onmeetbaar. Een derde gesprekspartner kan er namelijk wel weer voor zorgen dat het gesprek op gang komt omdat zijn/haar aanwezigheid de sfeer neutraliseert. Heel interessant vind ik dat. Ik zeg niet dat ik vind dat mensen altijd met elkaar moeten praten om het gezellig te hebben. Dat is natuurlijk onzin, want met non-verbale communicatie maak je ook contact. Daar gaat het volgens mij namelijk om, contact maken. Dat zorgt ervoor dat je het prettig vindt om bij de ander te zijn. Ik vind het heerlijk om samen een lange film te kijken op de bank zonder een woord tegen elkaar te zeggen. Een blik, een glimlach, een kusje op je schouder, maar zelf de algehele lichaamshouding zegt al genoeg over het contact wat je met ander hebt. Het helpt wel als je het ergens over kunt hebben. Als je een gezamenlijke interesse hebt bijvoorbeeld, waardoor je ervaringen kunt delen met elkaar. Toch is dat geen garantie voor succes in het maken van contact. Om contact te kunnen maken, is het nodig om een stukje van jezelf te geven aan de ander. Dat hoeft niet je hele ziel en zaligheid te zijn, maar het liefst wel iets persoonlijks. Hiermee creëer je vertrouwen bij de ander en zal die ook een stukje van zichzelf geven en zo vormt er een connectie. Een verbinding.

Dit is niet een nieuw fenomeen natuurlijk. Wat je geeft krijg je terug, als een boemerang, linksom of rechtsom. Zowel positief als negatief. Als je gefrustreerd bent omdat je niet krijgt wat je wil, vraag je dan eens af wat je zelf gegeven hebt. Maar merk ook eens op wat je allemaal krijgt als je zelf iets geeft. Dan heb ik het niet over materiële zaken, maar om emotionele, wat je zegt, wat je doet, wat je uitstraalt. Dit heeft met energie te maken, maar dat is een ander verhaal waar ik later op in ga. Soms duurt het even voordat je wat terugkrijgt, dus wees geduldig, want het komt. Je kunt het snel testen door eens bewust iemand om je heen te complimenteren met iets wat je echt leuk of goed vindt. Of spontaan naar vreemden op straat te glimlachen. Let maar op wat er gebeurt. Andersom werkt het ook. Mensen die boos zijn op de wereld, krijgen vaak ook boosheid van de wereld terug.

Ik kan me voorstellen dat nogal vaag klinkt om een stukje van jezelf te geven om contact te maken en voor sommige mensen ook eng. Als je iets geeft of je open opstelt, ben je namelijk kwetsbaar en loop je het risico op pijn. Wat is dat toch, de angst voor pijn? Ikzelf snap dat niet zo goed. Ik heb al redelijk wat ervaring met gebroken harten, in meerdere vormen, maar dit heeft niet als gevolg dat ik me daardoor sluit voor mensen. In tegendeel zelfs. Ik geloof namelijk in liefde en niet in angst. Ik geloof ook dat niets zonder reden gebeurt en dat elke ervaring een les is, die je een stukje verrijkt. Pijn is zo relatief. In de yoga en mindfullness gaan we vaak opzoek naar een punt waarbij het oncomfortabel is. Door dit bewust te doen, hier niet van weg te lopen en je hier niet voor af te sluiten, leer je hoe je zelf in staat bent om hier mee om te gaan en dit een plek te geven. Weglopen, je afsluiten of een afleiding zoeken zijn geen substantiële oplossingen. Het kan soms wel lekker zijn en het geeft je een beetje comfort, waarmee het lijkt alsof het de pijn verzacht, maar uiteindelijk zal je vaak merken dat dit maar tijdelijk is en zal je toch weer oog in oog komen te staan met pijn. Ik merk dat door te accepteren dat liefde pijn doet en door de angst voor die pijn los te laten, ik meer in evenwicht ben, dan wanneer ik me ervoor afsluit. Ik heb dat namelijk wel even geprobeerd. Algehele onthouding van elke vorm van mannelijke aandacht. Het doel daarvan was het ontdekken en beseffen dat ik genoeg heb aan aandacht en waardering van mijzelf.

Vóór mij op het terras op de grote markt in Gorinchem zit nog een stel, van een jaar of 50 schat ik, die niet van elkaar af kunnen blijven. Het erge is dat mijn gedachte dan gelijk is, dat ze elkaar dan waarschijnlijk nog niet zo lang kennen omdat het dan nog interessant is om stiekem een beetje te knuffelen en een arm om elkaar heen te leggen. Dit hoeft natuurlijk helemaal niet zo te zijn. Het kan heel goed dat de tortelduifjes al jaren samen zijn, maar nog steeds intens verliefd. Interessante gedachte, zal ik het ze vragen?

De manier waarop hij naar haar kijkt en liefdevol met zijn handen door haar haren strijkt, geeft me kriebels in mijn buik. Hij luistert aandachtig wat ze te vertellen heeft en volgt haar woord voor woord, terwijl hij naar haar lippen kijkt. Ik zie dit goed, omdat ze naast elkaar zitten en hij zijn lichaam naar haar toedraait. Het is geen eenzijdige liefde, zij geniet van zijn aandacht want ze zet haar mooiste glimlach op en leunt met haar bovenlijf en schouder naar hem toe. Het is een mooi gezicht, het is in balans. Nu kust hij haar weer en wrijft met zijn hand over haar knie, weer die mooie glimlach van haar. Nu is het haar beurt om contact te maken. Ze bereid het rustig voor door haar boezem op te tillen en met twee handen door haar haar te glijden zodat ze veel ruimte inneemt en hoopt dat hij haar mooie haar opmerkt. Ze krijgt geen antwoord, dus strijkt ze nu maar met haar vingers door zijn haar, terwijl ze blijven praten. Weer een kus, dat zegt genoeg.

Stoute schoenen hebben het gedaan vandaag. Ik heb ze aangetrokken en heb de brutale vraag gesteld. Op de man af, nou ja, de vrouw eigenlijk, want de man was even naar het toilet. “Een half jaar” antwoordde ze een beetje verbaasd. Ik vertelde dat ik vind dat ze er erg gelukkig uitzien. “Ja, ja dat klopt wel” zei ze, “maar het is een beetje een rare dag vandaag.” Ze zijn namelijk vandaag naar het ziekenhuis geweest waar ze de uitslag kregen van een nogal heftig onderzoek en de uitslag viel mee dus dat waren ze uitgebreid aan het vieren. Het leven aan het vieren. Hoe relatief zijn de zaken dan die normaal zo belangrijk lijken. Het maakt ineens niet meer uit wat je baas vindt van het werk wat je vandaag met veel moeite hebt afgeleverd. Het maakt ineens niet meer uit dat je favoriete witte overhemd verkleurd is in de was. Het maakt ineens niet meer uit dat de buurman een grotere auto heeft dan jij. De zon schijnt namelijk. Voor niks. Voor jou, omdat het goed is, omdat je elkaar hebt.

Gwen
Gwen
Geluk zit in de kleine dingen... De wind door je haren, zand tussen je tenen, zachte poezenpootjes op je neus, galopperen door de branding, een lekkere kop thee, rozen in bloei, koekjes in de oven, zonnegroet bij zonsopgang, picknicken op het strand, zout water in je poriën, golven in de avondzon en dansen in de regen.

Geef een reactie