Reflecteren

Hello world!
december 18, 2014
Back to India
maart 23, 2015

Reflecteren

18-02-2015 Phu Quoc, Vietnam

Reflecteren

Vandaag hoef ik niks. Jeetje, dat is fijn! Dat klinkt misschien een beetje raar van iemand die al 4,5e maand ‘op vakantie’ is, maar ik kan je vertellen dat ik echt even toe was aan niks doen. Reizen is best vermoeiend en indrukwekkend. Ik heb in die 4,5e maand al aardig wat dingen gezien en meegemaakt en ik heb niet echt de tijd genomen om het te verwerken. Zodoende heb ik voor mezelf even tijd ingelast om niks te doen en alleen maar te reflecteren op wat er is gebeurd, wat ik heb gezien en meegemaakt en wat dat met me doet.

Ik ben nu op het Vietnamese eiland Phu Quoc in een Jungle/Eco-tuin waar ik in een klein hutje op het water slaap en lekker veel yoga doe. Heerlijk. Toen ik aankwam op Phu Quoc ben ik eerst een paar dagen in een leuk hostel verbleven waar ik een kamer met 18 andere deelde. Heel gezellig en hier heb ik onwijs leuke mensen ontmoet, maar dit was niet echt wat ik zocht. Ik merkte dat ik me distantieerde van de groep en het sociale, door in een hoekje te gaan zitten tekenen of schilderen. Zelfs in de avond terwijl de rest aan het poolen was en biertjes aan het drinken, zat ik aan de bar met m’n limoen-sapje te tekenen. Toch ben ik blij dat ik ben gegaan want ik had de ontmoetingen niet willen missen. Het was best een uitdaging, want ik ben gestopt met alcohol drinken en in een omgeving waar iedereen elke avond bier drinkt is dat best lastig. Gelukkig is het in Vietnam niet moeilijk om lekker vegetarisch te eten, dus dat gaat goed! Wat helpt is om de mensen om me heen te vertellen dat ik niet meer drink, waardoor zij me kunnen helpen om het vol te houden op een zwak moment. Ook heb ik de mensen verteld over de reden waarom ik hier ben, om te reflecteren en ik merk dat het ook helpt om erover te praten. Alles gebeurd met een reden.

Reflecteren. Waarom? Waarop? Als ik terugkijk op de afgelopen maanden, is het een chaos in mijn hoofd. Ik had ook wel eerder willen schrijven, maar ik wist niet goed waar ik moest beginnen. Mijn laatste blog was in het Engels, waardoor ik vond dat ik in het Engels door moet gaan, maar ik merk dat ik daarmee een drempel voor mezelf creëer. Zo kan ik toch de imperfectie nog niet helemaal loslaten. Ik heb besloten maar gewoon te beginnen met waar ik ben. Nu, hier, op dit moment. Chaos in mijn hoofd. Ondanks al de yoga en meditatie die ik heb gedaan, zitten er dingen in m’n kop die nog geen plekje hebben kunnen vinden.

Even resumé mijn reis tot nu toe: vanaf 1 oktober 2014 ben ik begonnen met 2 weken Malediven, daarna 2,5e week Sri Lanka, 2 weken Singapore en Maleisië, toen 2 maanden India, 3 dagen Singapore, 3 weken Filippijnen, 9 dagen Taiwan en nu ben ik een week in Vietnam. Jeetje, dat is een hoop gereis in een relatief korte tijd. Ineens is het niet zo gek dat ik moe ben en even tijd nodig heb om bij te komen. De meeste chaos in mijn hoofd ligt vooral bij aflevering India, waar ik het grootste gedeelte van de tijd geweest ben. De dingen die ik heb gezien, de hele beleving van het land, de georganiseerde chaos, de stank, de contradicties, de armoede. Het zit een beetje vast. Ik denk dat het goed is om het op te schrijven. Maar daar gaan we weer, waar moet ik beginnen?

Nou ik moet helemaal niks, dus ik laat het maar gewoon komen zoals het komt. Net zoals de rest van mijn reis. Als ik kijk wat alle gebeurtenissen tot nu toe me hebben gedaan, ben ik dankbaar en trots op mezelf. Ik ben veel bewuster van mezelf geworden, ik kan veel beter mijn grenzen aangeven, zelfs beter keuzes maken en ik weet goed waar mijn valkuilen en uitdagingen liggen. Ook weet ik al meer wat ik wil met mijn leven en ik durf steeds meer mezelf te zijn. Ik ben niet alleen maar bezig met de behoeftes van anderen te vervullen, maar ik neem de verantwoordelijkheid om mijn eigen behoeftes te vervullen. Het mooie is, hoe meer ik mezelf ben, hoe leuker ik mezelf ga vinden. Ik kom mezelf nog dagelijks tegen hoor en dan hebben we soms hele discussies, maar gelukkig is de weg naar zelfontplooiing een leven lang, dus dat zal hopelijk nooit over gaan.

Ook India heeft een positief effect op me gehad, ondanks dat ik er chaos van in mijn hoofd heb. Het werk als paardrij-juf heeft me uitgeput, maar ook sterker gemaakt. Fysiek en mentaal. Ik ben ineens een ochtendmens geworden! Echt? Ja echt! Elke ochtend begon de les om 06:00 uur, dus mijn wekker ging om 5:30 uur, zes dagen in de week. Ik sta nu elke ochtend vroeg op om eerst yoga te gaan doen en te mediteren, waar ik ook ben. In de Filippijnen ging ik zelf voor de yogales van 7 uur, zo rond 5:45 uur nog naar het strand om de zon op te zien gaan, samen met de Fransman El Kalinado, een van de meest bijzondere mensen die ik op mijn reis ontmoet heb. We hadden tijdens deze wandelingen fijne gesprekken over het leven, de wereld en hij liet me bijzondere bomen en planten zien die een helende werking hebben.

Hier in Vietnam word ik wakker van het kraaien van de haan. Dat is toch wel de fijnste manier om wakker te worden. Vooral met het idee dat er niemand op me wacht en ik vroeg mijn bed uitga omdat ik dat wil. Misschien schrijf ik nog wel een blog vandaag, of maak ik nog wat tekeningen of schilderijen. Misschien ga ik wel even wandelen of helpen met de tuin wateren, de kippen en kalkoenen voeren of observeren hoe de bijen honing maken. Maar misschien ook niet. Misschien doe ik vandaag wel echt even helemaal niks..

Gwen
Gwen
Geluk zit in de kleine dingen... De wind door je haren, zand tussen je tenen, zachte poezenpootjes op je neus, galopperen door de branding, een lekkere kop thee, rozen in bloei, koekjes in de oven, zonnegroet bij zonsopgang, picknicken op het strand, zout water in je poriën, golven in de avondzon en dansen in de regen.

3 Comments

  1. Suus schreef:

    Fijn om te horen dat het goed gaat en ik blijf je stukjes lezen. Je doet iets wat veel mensen misschien wel willen maar niet durven/ de kans voor hebben. Misschien kun je er een boek over schrijven? 😉 ik zou het iig lezen.
    Veel plezier met niksen! Xx

  2. Juventis schreef:

    Hallo Gwen,
    “It’s such a pity that youth is often wasted on the young”
    Mooi om te zien dat dit bij jou niet het geval is.
    J

  3. Annemarie van Weelie schreef:

    hoi Gwen,

    Wat mooi om je belevenissen te lezen. Wat een ontwikkeling maak je door! Prachtig!

    Veel liefs, Annemarie

Geef een reactie