Opa, lieve opa

Loslaten
september 5, 2014
Septemberzon
september 20, 2014

Opa, lieve opa

Vandaag is het precies een jaar geleden dat we lieve opa hebben begraven. Wat gaat de tijd snel zeg. Het was vorig jaar ook zo mooi weer als vandaag, dus opa laat weer het zonnetje schijnen. Vorig jaar heb ik een stukje geschreven voor opa, wat ik heb voorgedragen tijdens de begrafenis. Het ging helemaal vanzelf, als of de letters al op papier stonden schreef ik het stuk. Het was ook zo af en ik vond het heel fijn om de aanwezige te mogen vertellen hoe ik mijn opa zag. Na afloop kreeg ik veel complimenten, terwijl het me daar eigenlijk helemaal niet om te doen was. Zelfs een goede vriend van de familie, Onno, die zelf professioneel spreekt op begrafenissen en crematies kwam naar me toe om me te complimenteren. Dat maakte me natuurlijk wel een beetje trots, maar het belangrijkste vond ik dat we zo samen even terug konden kijken wat een fijne man hij was. Dit is het stuk wat ik heb geschreven en voorgedragen:

Opa, lieve opa,
Als ik aan opa denk, denk ik aan liedjes van Annie M.G. Schmidt, aan pottenbakken en aan versgebakken friet. Aan bitterballen met de kerst en bloemen in de tuin. Aan een grote bos donkere krullen, de twinkeling in zijn ogen, die ongetemde krullen. Bovenal denk ik aan vlinders, mooi gekleurde vlinders in alle soorten en maten. Ooit heb ik een gedichtje geschreven voor opa op een kaart met een mooie koninginnepage erop. Ik weet het niet meer precies, maar het ging ongeveer zo:

‘Lieve opa, wil jij met mij een vlinder zijn,
Dan vliegen wij samen in het rond,
Vrij en onbezorgd, vrolijk en gezond
Niks moet en alles mag en gewoon kijken wat er komt
Vliegen door velden met bloemen, die jij allemaal kunt benoemen.
Wil jij met mij een vlinder zijn, dat lijkt me nou zo fijn.

Eigenlijk ging die helemaal niet zo, maar ik heb maar een nieuw gedichtje geshreven. Deze vind ik ook mooi en is ook voor opa.

Als ik aan opa denk, denk ik aan warmte, aan zijn diepe donkere stem en scherpe opmerkingen. De humor van opa was ook scherp en altijd goed getimed en vaak geheel onverwachts. Dat kan ik erg waarderen. Een eigenwijze man, oh wat had ik soms met oma te doen. Die kon het nooit goed doen en kreeg altijd de schuld. Opa deed het liefst alles zelf, zelfs toen hij niet zo goed ter been meer was, liep hij zelf de trap op om iets te pakken en weigerde aan het begin om de traplift te nemen. Ik weet ineens waar we het van hebben mam, dat eigenwijze, alles zelf willen doen, dan weet je tenminste dat het goed gebeurd…. Het was voor opa erg frustrerend dat zijn lichaam niet meer kon wat het kon toen hij nog jong en vitaal was en dat was moeilijk te accepteren voor hem. Maar misschien is dat ook wel een intepretatie van mijzelf. Misschien vind ik het ook wel moeilijk om te zien dat opa niet meer alles kon wat hij vroeger kon. Toch verschilde het enorm per moment hoe fit hij was. Zo weet ik nog goed dat hij 3 jaar geleden op de bruiloft van Anouk mij ineens greep in de danshouding en als een echte leider mij soepeltjes over de dansvloer wist te quicksteppen. Geweldig moment was dat.

Opa is een echte levensgenieter. Samen met oma heeft hij veel van de wereld gezien en de laatste jaren dat het ging, vlogen ze elk jaar als benidorm basterds naar Spanje om te ‘overwinteren’. Heerlijk in de zon, met een borrel en de mooiste fotografie-aparatuur. Want ook dat was één van opa’s hobby’s. Foto’s maken van de natuur. Sowieso hield opa erg van technische snufjes en het verzamelen ervan. En ja, ook van borrels drinken.

Als ik aan opa van vroeger denk toen Anouk en ik nog klein waren, denk ik aan de logeerpartijtjes bij opa en oma waarbij we gingen kleien, punniken en aquarellen met ‘ja Zuster, Nee Zuster’ op de LP op de achtergrond. Als het zomer was, gingen we lopen met de bolderkar, gevuld met ons, wat handdoeken, schepjes en emmertjes naar het strand met de blote billen in het zand. Ik kan me nog precies de geur herinnneren van het schuurtje waar de bolderkar in stond. Ik kan het alleen niet zo goed omschrijven, maar het rook er sowieso naar frituurvet omdat opa daar altijd de verse frieten en verse bitterballen ging bakken. ’s Avonds gingen Anouk en ik dan samen in bad, dat was altijd dikke pret, want die hadden we thuis niet, dus daar maakte we een feestje van. Ik weet nog goed dat er een groene antislipmat in bad lag met bobbels erop en dat er altijd een specifieke geur in de badkamer hing van een bepaald soort zeep die opa en oma altijd gebruikte. In de herfst gingen we vaak wandelen in het bos bij de tenelleplas gevolgd door een bezoek aan het bezoerkerscentrum. Tijdens deze wandelingen verzamelde we vanalles. Mooi gekleurde bladeren in alle soorten en maten, denneappels en kastanjes en elke paddestoel werd gebiologeerd geinspecteerd of er niet toevallig kabouters, heksen, trollen, elfjes of andere mythologische wezens in of onder verstopt zaten. Als we niet precies wisten wat voor soort paddenstoel het was, gingen we dat opzoeken in het bezoekerscentrum of in één van de vele natuurboeken die opa en oma thuis hadden staan. Zo ging dat ook met alle vogels, vlinders, planten, bloemen en insecten die we tegenkwamen.

Bij terugkomst van de wandeling lagen er al blanco t-shirtjes klaar en een collectie textielverf, want de verzamelde bladeren waren niet alleen leuk voor een herfsttafel, maar diende ook als stempel om kunstig de t-shirts mee te bedrukken. Vooral het mooie blad van de zeldzame gingo boom was erg populair. Daar waagde we ons wel even voor van de paden af, want opa en oma wisten precies waar deze boom groeide, zodat we stiekem wat blaadjes mee naar huis konden nemen voor onze kunstprojectjes. De creativiteit werd ons met de paplepel ingegoten door opa en oma en dat heeft z’n vruchten afgeworpen.

Opa was altijd lief, maakte grapjes en gaf de kieteldood, maar hij kon ook erg boos worden als we iets stouts hadden gedaan, wat waarschijnlijk wel terecht was, al waren Anouk en ik natuurlijk twee engeltjes die nooit iets stouts deden. Misschien maakte we wel ruzie met elkaar, dat kwam nog weleens voor en is ook normaal op die leeftijd. Opa bedoelde het in ieder geval goed. Gelukkig vinden we elkaar nu heel erg lief en hebben we veel steun aan elkaar.

Als wij nu aan opa denken, denken we aan rust en bloemen, waarom? Voel en kijk maar om je heen. Als afsluiter wil ik graag nog een liedje opdragen aan opa die ons erg toepasselijk leek.

Dag m’n opa, onze lieve opa.. Geniet maar van de rust nu, het is goed.

Gwen
Gwen
Geluk zit in de kleine dingen... De wind door je haren, zand tussen je tenen, zachte poezenpootjes op je neus, galopperen door de branding, een lekkere kop thee, rozen in bloei, koekjes in de oven, zonnegroet bij zonsopgang, picknicken op het strand, zout water in je poriën, golven in de avondzon en dansen in de regen.

1 Comment

  1. Anouk schreef:

    Opa, lieve opa

    Ik ben weer even een jaar terug… Maar nu wel met een heel klein meisje op mijn borst, waarvan haar tweede naam ons altijd zal herinneren wie hij was. Op zijn sterfdatum uitgerekend, hoe bijzonder is dat! Maar gelukkig koos ze haar eigen verjaardag. Ik weet zeker dat opa er vandaag ook even bij was, toen we met zijn allen, met oma, mama, wij twee en mijn meisjes in onze heerlijke zonnige tuin genoten van de prachtige dag. Waarschijnlijk die vlinder, die ons heel rustig allemaal voorbij vloog. Jou brief klopt helemaal, dit beschrijft alles precies wat opa voor ons was. ❤️

Geef een reactie