Mijn mooie wereld

Ik ben liefde
juni 26, 2015
The Transition
oktober 15, 2015

Mijn mooie wereld

thumb_IMG_4641_1024

27-07-2015 Muscat

Mijn mooie wereld

Kijk eens om je heen. Nee kijk eens echt. Niet kijken met je verstand gevulde blik die zoekt naar iets wat je zou moeten zien. Kijk eens met je hart. Kijk eens zonder te verwachten wat je zou kunnen zien. Kijk dan nog eens even verder en iets langer. Wat zie je nu? Zie je wat ik bedoel? Mooi he, de wereld. De wereld is precies zo mooi als jouw ogen haar willen zien.

Stiekem ben ik een beetje verliefd op de wereld. Ik ben verliefd op bloemen, op vlinders, op riviertjes en op pasgeboren kleine kikkers. Ik ben verliefd op chocola, op teenslippers en glimlachende mensen. Ik ben verliefd op bijdehante, rood/blond gekrulde nichtjes met een grote woordenschat en veel te slimme zinnen, die als een ballerina, oh pardon, prinses, oh pardon spionnetje door de kamer danst, onder begeleiding van door haar gezongen liedjes. Die noemt me al lang geen ‘tante Nen’ meer. Nee hoor, dat is gewoon ‘tante Gwen’ of als ik niet snel reageer als ze drie keer ‘tante Gwen’ heeft geroepen zegt ze ‘ tante Gwennetje?!’. *zucht. Ik ben verliefd op de prachtige brede, open, frisse glimlach van haar zusje, met haar stralende blauwe ogen en die schattige worsterige vingertjes die met mijn ketting spelen terwijl ze tevreden in de draagdoek aan m’n lijf hangt. Die zichzelf genoeglijk insmeert met tomatensoep of risotto, waardoor de uitdrukking ‘om op te vreten’ voor haar verzonnen lijkt.

Ik ben verliefd op picknicken op het strand of in het park, met hapjes, wijntjes, chocola en kletsen over vakanties, reizen, vriendjes, liefde, werk, vroeger, poezen en paarden. Ik ben verliefd op poezen en paarden. Vooral die van mezelf. Gek eigenlijk dat een dier een eigendom genoemd wordt. Okay, ik ben verliefd op de dieren waarvoor ik mag zorgen als ik in Nederland ben. De gezusters pluizenbol die elke avond gezellig bij me in bed kruipen. En die gezellige wollige, bollige, eigenwijze, verwilderde merrie die ik af en toe een appeltje of een worteltje mag brengen. Ik ben verliefd op mijn longboard, op muziek en yogaleggings. Op handgeschreven briefjes, wierook, pauwenveren die over me waken en fijne armbandjes waarin een warme wens huist. Ik ben verliefd op een drankje in de stad, maar eentje, of misschien wel twee die duurt totdat de vogels de zon aanmoedigen om op te komen, terwijl mijn voeten nog niet weten dat ze eigenlijk niet meer willen lopen.

Ik ben verliefd op alle verschillende wolkjes in de lucht die gezellig een eenheid vormen, maar soms niet eens op elkaar lijken. Heb je weleens gezien hoeveel kleuren er in een enkele wolk zitten? Ik kijk het liefst naar wolken als de zon opkomt of ondergaat. Aaahhh zonsondergangen. Ja ik ben verliefd, nee idolaat, misschien zelfs verslaafd aan zonsondergangen.

Een zonsondergang op het strand laat me misschien wel het meest beseffen hoe mooi het leven is. De kleuren die in de lucht ontstaan, oranje, rood, paars, roze, blauw, die strepen in de lucht en vooral met al die wolken. De zon die verdwijnt uit het zicht, razendsnel de zee in zakt alsof de ze zich volzuigt met water van de zee waardoor de zwaartekracht van het water haar sneller naar de bodem trekt. Het voelt als een climax, een opbouwend proces wat niet lang genoeg kan duren. Er zijn zoveel prikkels, zoveel kleuren en het gebeurt zo snel dat ik bijna bang ben dat ik iets mis. Ik weet niet waar ik kijken moet, welk plekjes is het mooist, waar kan ik het meest van genieten? Het is het allermooiste waar ik kijk. Met toegeknepen ogen, waardoor mijn prachtige lachrimpeltjes veel witter zijn dat de rest van mijn gezicht. Soms dan maar een zonnebril op waardoor de zon nog roder lijkt en de kleuren weer veranderen. Zittend, lopend of rennend op het strand. Zwemmend in het water, liggend op een surfplank, zoekend naar mijn balans op de deinende golven, staar ik de verte in om te zoeken naar de mooiste golf, met de warme ondergaande zon op mijn gezicht. Het water is heerlijk cool aan mijn voeten, het zout prikt in mijn ogen en er plakken slierten witte haren aan mijn met een brede glimlach versierde gezicht. Ik ben in mijn element. Water.

Er is niets wat ik op dat moment nog nodig heb. Er zijn geen behoeftes meer die vervuld hoeven worden. Gelukkig heb ik wel verlangens. Zoete verlangens. Pastel gekleurde dagdromen. Wat een geluk heb ik toch dat ik zulke mooie dagen in Nederland heb mogen hebben. Dat was een mooi cadeautje. Door het reizen zie ik meer en meer wat een prachtig land het toch is. Wat een mooie natuur wij hebben en wat een fijne familie en vrienden ik toch heb. En ooohhh wat zijn de zonsondergangen op onze Nederlandse stranden toch prachtig. De een nog mooier dan de ander. Het is het moment dat me even doet beseffen hoe dankbaar ik voor het leven ben. Dankbaar voor wat de dag heeft gebracht. Dankbaar voor wat de dag me heeft geleerd. Voor het feit dat er morgen gewoon weer een dag is.

Nu ik dit zo opschrijf, in het vliegtuig naar India, besef ik me ineens vooral dat ik het eigenlijk heel erg fijn vind om in Nederland te zijn. Mijn reiskriebels zijn niet uitgegaan hoor, wat vooral te danken is aan het delen van mijn reislustige verhalen met iedereen die het maar horen wil. Het lijkt ook wel letterlijk op mijn lijf geschreven. Ik bedoel, het lijkt alsof er mensen echt aan mij kunnen zien dat ik een wereldburger ben. Ik merk ook aan mezelf dat ik een heel stuk gelukkiger ben met mezelf. Het lukt me goed om mezelf te zijn. Het is fijn om weer even te schrijven over een proces waar ik in zit. Ik heb heel veel zin in de yogatraining in India en ik probeer er niet te veel van te verwachten.

Als mensen me de vraag stellen wat ik hoop dat het me gaat brengen, durf ik eigenlijk niet zo goed antwoord te geven. Er is niks mis met hoop hebben denk ik, maar er zit zo’n dunne lijn tussen het hebben van hoop en het hebben van verwachtingen. Ik weet wel dat het me gaat verrijken. Het gaat me verrijken in kennis, in vaardigheden en technieken. Het gaat me verrijken in het pad naar zelfontplooiing, want ik word ongetwijfeld met mezelf geconfronteerd. Om het dan toch maar te benoemen, hoop ik dat ik hormonaal wat beter in balans kom en fysiek wat sterker en misschien wel wat slanker word.

In mijn vorige (Engelse) blog schreef ik dat mijn vriendin had gezegd dat ik op een aantal punten na niet zo erg veranderd ben tijdens mijn vorige reis, maar een van die punten was wel dus dat mijn billen wat dikker zijn geworden. Nou zit ik goed in mijn vel en vind ik het allerbelangrijkste dat ik gezond ben. Maar toch. Ik pas mijn broeken niet meer. En Dayna is niet de enige die het op is gevallen en die zo eerlijk is om mij ermee te confronteren. Is dit een ego-dingetje? Ik wil er eigenlijk helemaal niet zo mee ‘zitten’ (grapje), maar toch merk ik dat ik een tikkeltje onzeker ben om in mijn bikini te gaan paraderen. Wat eigenlijk grote onzin is, want ik vind het eigenlijk helemaal niet interessant of anderen mensen een oordeel over me hebben. Nogmaals het belangrijkste is dat ik gezond ben, maar ik zie het wel als een teken. Ik moet ook zeggen dat mijn eetgedrag best stimulerend is voor een vollere bilpartij. Dit eetgedrag zal automatisch veranderen in India, in combinatie van fysieke, dagelijkse yogatraining. Dan weet ik in ieder geval goed voor mijn lichaam aan het zorgen ben. Wat de uiterlijke consequenties zijn is dan maar een bijzaak.

Ik accepteer mijzelf zoals ik ben, mijn lichaam zoals het is en word maar liever vriendjes met m’n ego. Die zorgt er uiteindelijk toch meestal voor dat ik krijg wat ik wil en nodig heb, dat mijn behoeftes vervuld worden. En dat ik het beste uit het leven in deze prachtige wereld kan halen wat erin zit.
oktober 25, 2020

Eigen masker eerst

augustus 26, 2020

Licht in de duisternis – deel 1

Licht in de duisternis – deel 1 In de nacht van vrijdag 19 juni, mijn uitgerekende datum, op zaterdag wist ik het eigenlijk al. Het gaat […]
februari 9, 2020

De invloed van de Maan

juli 27, 2015

Mijn mooie wereld

mei 10, 2015

Mama

10-05-2015 Penang, Maleisie Het is bijna onmogelijk om het niet te merken. Het is moederdag vandaag. Normaal gesproken doen we daar niet echt aan, mijn moeder […]
februari 18, 2015

Reflecteren

18-02-2015 Phu Quoc, Vietnam Reflecteren Vandaag hoef ik niks. Jeetje, dat is fijn! Dat klinkt misschien een beetje raar van iemand die al 4,5e maand ‘op […]
Gwen
Gwen
Geluk zit in de kleine dingen... De wind door je haren, zand tussen je tenen, zachte poezenpootjes op je neus, galopperen door de branding, een lekkere kop thee, rozen in bloei, koekjes in de oven, zonnegroet bij zonsopgang, picknicken op het strand, zout water in je poriën, golven in de avondzon en dansen in de regen.

Geef een reactie