Loslaten

Op reis
augustus 31, 2014
Opa, lieve opa
september 16, 2014

Loslaten

Loslaten. Eén van de moeilijkste dingen die er zijn. Vooral als het gaat om het loslaten van dingen die me blij maken. Afgelopen weken stonden bij mij in het teken van loslaten. Loslaten van m’n zekerheden, loslaten van m’n lieve vriendje Jasper, loslaten van m’n veilige plekje thuis in Rotterdam, loslaten van m’n grote liefde Pien, loslaten van m’n vaste baan bij de Rabobank en alle fijne collega’s. Dat allemaal in één week. De dagen erna heb ik niet echt beleefd. Ik was verdoofd, het was te veel en heb mezelf beschermd door de emoties niet toe te laten. Vanmorgen heb ik een fijne yoga-sessie gehad met een meditatie, wat ervoor gezorgd heeft dat ik weer dichter tot mezelf gekomen ben en daardoor ook de emoties weer toelaat. Ik zit dit nu te schrijven met grote tranen rollend over mijn wangen. Want het voelen is één ding, maar het vertalen in woorden doet er nog een schepje bovenop.

Gelukkig ga ik vanavond kijken bij Pien hoe het met haar gaat en of ze haar draai heeft gevonden. Ik mis haar erg en denk elk moment van de dag aan haar, maar ik heb er bewust voor gekozen om haar een week niet te bezoeken. Dit helpt in mijn loslaat-proces en zo kan zij op haar gemak wennen aan de nieuwe omgeving en vriendjes maken. Maar het is toch raar. Ik zag haar bijna elke dag en dat bijna negen jaar lang. Het is fijn voor haar dat ze nu lekker paard kan zijn en kan doen en laten wat ze wil, maar stiekem hoop ik dat ze mij ook een beetje mist. Het gekke is, nu ik weer bij mijn vader woon, denk ik steeds dat ze gewoon buiten in stal of in de wei staat. Ik betrap mezelf erop dat ik af en toe naar buiten kijk en dan verwacht haar te zien. Dit komt doordat de laatste keer dat ik hier woonde Pien met mij mee was verhuisd. Maar ik zie haar niet. Ik zie een lege schuur en veel te lang gras, wat ze best lekker zou vinden.

Om er niet te veel aan te denken en goed te beseffen waar dit allemaal goed voor is ben ik druk bezig met het plannen van mijn reis en de eerste stukjes vallen aardig op hun plek. Dat is een fijn gevoel, maar maakt het ook steeds echter en dat is wel spannend.

Vanmiddag ga ik eerst lekker een paar uurtjes op m’n lieve nichtje Joanne passen. Hoe jong ze ook is, die kleine, mooie krullenbol inspireert me. Ze is lekker onbezorgd, altijd vrolijk en maakt overal een spelletje of een grapje van. Ze laat me zien hoe mooi de wereld is, door gebiologeerd een madeliefje te bestuderen of heel hard te roepen dat ze een slak ziet en daar dan dan heel hard om gaat lachen. M’n hart maakt een sprongetje als ik haar mijn naam hoor zeggen; ‘Nèhèn, daar ben je!!’ Of ‘Nen ook mee?’ Of ‘dag Nen!’. Zou ze het begrijpen dat ik weg ga? Zou ze af en toe vragen ‘Nen nou?’. Zou ze nog weten wie ik ben als ik terug kom? De andere kleine meid die nog even lekker op zich laat wachten, veilig in de warme buik van mijn zus Anouk, weet dan zeker nog niet wie ik ben. Best een raar idee dat ik misschien wel het eerste jaar van haar leven niet van dichtbij meemaak. Gelukkig is mijn zus erg bedreven in het maken van foto’s en filmpjes, dus ik heb zo het idee dat ik het toch kan volgen.

Dat is wel anders. Dat merk ik nu al, nu ik niet meer dichtbij mijn vriendinnen en moeder in Rotterdam woon en niet meer samen met Jasper ben. Ik spreek ze allemaal nog wel natuurlijk, maar face to face is een hele andere beleving dan digitaal. Daardoor voel ik me af en toe best eenzaam, terwijl er zat lieve mensen om me heen zijn. Ik ben weer af gaan spreken met vrienden en vriendinnen van vroeger en dat is erg gezellig en fijn.

Ook is het een groot verschil van de drukke stad naar een rustig dorp. Niet dat ik heel vaak de stad in ging, maar het kon wel makkelijk en er was altijd wat te doen. Ik merk nu dat ik meer op mezelf ben aangewezen en dat is soms wel lastig. Ik heb als doel om fit op reis te gaan dus ik ben lekker aan het sporten, longboarden en gezond aan het koken enzo. Voor mijn vader is dat ook wel fijn natuurlijk, dat er een gezonde maaltijd op tafel staat als hij na een lange dag werken thuis komt.

Ik heb wel aardig mijn draai gevonden in dit huis en gelukkig heb ik de poesjes hier, daardoor is het gezellig en vertrouwd. Toch mis ik mijn plekje in Rotterdam. Het was mijn eerste eigen huisje en dat was toch wel bijzonder. Ondanks de gillende kinderen van het kinderdagverblijf naast me, de dronken studenten die ’s nachts m’n fiets drie huizen verder zette, de losse vloerdelen die in m’n stofzuiger bleven hangen, het lage keukenblad en lage afzuigkap in de kleine keuken en gewoon het feit dat het oud en vochtig was, was het wel MIJN huis. Het mooie hoge plafond, de openslaande deuren naar m’n veranda en tuin, het glas in lood in het voorraam, de tuin op het zuiden, de kippen van de buren, genoeg kastruimte voor veel te veel kleding en spullen en natuurlijk het huis van de poesjes en al mijn fijne frutsels.

Het laatste anderhalf jaar woonde ik er samen met Jasper en dat was anders maar ook fijn en gezellig, waardoor het nu heel raar is dat ik hem niet meer elke dag zie. Gelukkig zijn we nog wel maatjes, maar we wonen niet eens meer bij elkaar in de buurt en hij is erg druk met studie, werk en sporten, waardoor afspreken er niet echt in zit. Gelukkig woon ik nu met m’n vader en kan ik voor hem lekker koken en met hem de dag bespreken, maar dat is toch anders. Eigenlijk weet ik ook wel dat het beter is om hem niet te zien. Zo kan ik het loslaten, maar het idee dat we gewoon nog afspreken maakt het comfortabel. Dat ik het nog niet hoef af te sluiten. Maar nu ik weet dat ik hem niet meer zie is dat comfort weg en is het beter als ik hem ook los laat, hoe moeilijk het ook is.

Dit loslaat-proces laat me bewustzijn van wat er echt toe doet en wat er belangrijk voor me is. Zoals bijvoorbeeld mijn nichtje Joanne, waar ik nu lekker de Aristokatten mee ga kijken!

Namasté

Gwen
Gwen
Geluk zit in de kleine dingen... De wind door je haren, zand tussen je tenen, zachte poezenpootjes op je neus, galopperen door de branding, een lekkere kop thee, rozen in bloei, koekjes in de oven, zonnegroet bij zonsopgang, picknicken op het strand, zout water in je poriën, golven in de avondzon en dansen in de regen.

2 Comments

  1. anka schreef:

    Hi meid.
    Je moet ook wel heel veel grote stappen in een korte tijd maken. Ik vind t knap en sterk wat je doet al zal t niet altijd zo voelen. Je gaat een moooe rrie tegemoet die je weer een hoop wijsheden mee zal geven (ook niet altijd de leukste natuurlijk). Doe pien de groetjes! X

  2. Annelies schreef:

    Lieve wijze Gwen,

    Loslaten waardoor dichter bij jezelf.
    Je eigen ziel is je beste vriend en geeft warmte en geborgenheid.
    Jij weet… Dat je jezelf weer “heel” kunt maken, ik wens je hierbij alle geluk, kracht, verbazing, moed, liefde, gevoel, intuitie, verstand, voorzichtigheid, overgave en vertrouwen in jezelf tijdens deze reis naar jezelf.

    Warme groeten !

    Annelies

Geef een reactie