Licht in de duisternis – deel 1

De invloed van de Maan
februari 9, 2020
Eigen masker eerst
oktober 25, 2020

Licht in de duisternis – deel 1

Licht in de duisternis – deel 1

In de nacht van vrijdag 19 juni, mijn uitgerekende datum, op zaterdag wist ik het eigenlijk al. Het gaat beginnen! Ik heb die nacht nog goed geslapen, al voelde ik wel een regelmaat in de harde buiken en het kindje was al goed gezakt de afgelopen dagen. De nachten waren steeds zwaarder, want een goede houding vinden waarin ik even comfortabel kon blijven liggen was best een uitdaging. Ook moest ik een paar keer per nacht het bed uit rollen om te plassen. Eruit ging wel, maar weer in dat hoge bed zien te komen, vergde steeds wat moed, een paar diepe ademhalingen en een flinke dosis karakter. Inmiddels was ik 20 kilo bijgekomen en dat voelde ik in mijn bekken en gewrichten. Toch ben ik tot de laatste dag actief gebleven. Yoga, fietsen, intuïtief bewegen, het kippenhok schoonmaken en eitjes rapen, klusjes in en om het huis en (niet per see noodzakelijke) creatieve projecten. (De nesteldrang zat er goed in). 

Die nacht moest ik wederom weer plassen en op de weg terug naar boven, keek ik vol vertrouwen en dankbaarheid de woonkamer in, waar het bevallings-badje al opgepompt klaar stond, het logeerbed al opgemaakt, de box en de verzorgingstafel ingericht. We zijn er klaar voor kleine baby. Je mag komen. Je bent zo welkom! 

Nadat ik terug in bed was geklauterd, wat die nacht toch nog verrassend soepel ging met die enorme buik, ben ik tevreden en vol goede zin terug in slaap gevallen. Toen we zaterdag ’s ochtends wakker werden, vertelde ik aan Stijn dat ik voelde dat het wel eens zou kunnen beginnen vandaag. Stijn was van plan nog een paar uurtjes te gaan werken in de winkel, want het was erg druk. Hij vroeg of hij thuis moest blijven, maar ik zei; ‘Nee joh, ga maar, ik bel je wel als er iets is. Zorg je dat je je telefoon hoort?’ 

Zijn moeder was inmiddels al aangekomen bij ons thuis en die heeft nog even geholpen met de afwas en wat huishoudelijke klusjes, maar vooral hield ze mij nauwlettend in de gaten. 

De harde buiken werden inmiddels steeds heftiger en regelmatiger en toen wisten we het zeker. Het is begonnen, we gaan vandaag een kindje krijgen! Om 11 uur belde ik naar Stijn en naar de vroedvrouw Emma. Stijn nam niet op, want die had zijn telefoon aan de oplader gelegd. Ik stuurde hem een grappig berichtje dat het nu toch best wel handig zou zijn als hij even op zou nemen, want ik ben aan het bevallen. Het zou een beetje jammer zijn als hij thuis komt en ik zeg; ‘Nou, hier is je kindje, gefeliciteerd je bent papa.’ Ik voelde geen stress of onrust, maar kon het goed relativeren en ik wist ergens dat het toch nog wel even ging duren. Na een uur belde hij terug en is direct naar huis gekomen. 

Emma vroeg me om mijn weeën te timen en haar te laten weten als er een regelmaat in zat. Ook zei ze dat ik ze verder nog maar even moest negeren, vooral moest ontspannen om krachten te sparen. 

Ik merkte dat ik goed in de flow kon komen met mijn adem in mijn lichaam en door bewust langzaam en diep te ademen, intuïtief te bewegen en zo veel mogelijk te ontspannen was het heel draaglijk. Het was zo’n magisch proces en door op mijn eigen ritme in onze prachtige tuin te bewegen raakte ik diep in een soort trance. Ik luisterde naar geboorte-affirmaties, of gewoon naar de vogels en de wind en Stijn masseerde ondertussen mijn rug en bekken en zorgde ervoor dat het mij aan niets ontbrak. 

Uiteindelijk is Emma om 16:00 uur even langskomen, toen Stijn en ik samen een dutje deden achterin de tuin, tussen de bomen. Ze vertelde dat ze al een bevalling had begeleid die nacht en maar een uurtje had geslapen. Wat een beroep Vroedvrouw en wat een vrouw die Emma. 

Bij het toucheren voelde ze dat ik inmiddels al 3 tot 4 cm ontsluiting had, dus we waren op de goede weg. Ze vroeg of het okay was als ze nog één huisbezoek ging doen en dat we haar weer konden bellen als we haar nodig hadden. 

Wij zijn toen maar even gaan eten en dat ging eigenlijk prima. Ergens wist ik dat ik wat reserves moest inslaan, dus ik heb het me laten smaken. Na het eten werd het steeds heftiger en voelde ik dat we Emma weer moesten bellen. Ik ben de weeën weer gaan timen en die kwamen nu steeds regelmatiger en heviger. 

Rond 20:00 uur zijn Stijn en Emma het bevallingsbad gaan vullen en ik zat toen rond de 5 cm ontsluiting. Het duurde best een tijd voordat het bad gevuld was en het op temperatuur houden was ook nog een uitdaging. Stijn en Emma hebben samen heel hard gewerkt om het in orde te maken en houden. Ik zat af en aan volledig in mijn flow en heb het vooral laten gebeuren. 

De eerste keer het badje in stappen was echt een hemels gevoel. De warmte, de verzachting, de ontspanning.. Het was makkelijker om de weeën op te vangen in het water en ik voelde me in mijn element. Stijn had heerlijk geurige boeren Jasmijn uit de tuin geplukt en die in het badje gedaan. Er brandde kaarsjes en ook stond mijn geboorte play-list op, wat me hielp om in de diepe ontspanning te blijven. 

Elke wee werd intenser en ik had Stijn het liefst dichtbij me om zijn warmte en steun te voelen tijdens een wee. Ook zorgde hij ervoor dat ik genoeg dronk, gaf me een waterijsje om af te koelen, slokjes thee en lepeltjes honing voor de energie. 

Emma ondersteunde mijn weeën met een warme natte handdoek op mijn rug en het masseren van mijn bekken. Steeds controleerde ze de hartslag van de baby, die ongelooflijk stabiel bleef rond de 145 slagen per minuut. Zo ontspannen en relaxed. 

Rond middernacht voelde ze dat er zeven cm ontsluiting was. Ik was lichtelijk teleurgesteld, omdat we toch al een tijd bezig waren, maar ze had er een goede verklaring voor. Het vruchtwater duwde als een bal op mijn baarmoedermond. Ze voelde de waterzak heel laag zitten, maar mijn vliezen waren heel erg sterk, waarschijnlijk door mijn gezonde levensstijl. Vitamine en mineralen zorgen voor sterke vliezen. Uiteindelijk zijn we overeengekomen dat het zou kunnen helpen om de vliezen te breken, zodat het hoofdje ervoor zou kunnen zorgen dat de ontsluiting wat zal versnellen. 


Dit was voor mij de eerste stap van loslaten, omdat ik liever had gewild dat mijn vliezen vanzelf zouden breken. Toch voelde ik dat dit de juiste keuze was, want ik was al een aardige tijd bezig en ik begon wat moe te worden. 

Toen Emma mijn vliezen heeft gebroken op het bed, ben ik daarna weer terug het badje ingegaan, want daar kon ik toch beter in de flow blijven. Het ging nog steeds harmonieus en voor mijn gevoel vrij vlot. Ik voelde de weeën langzaam veranderen en de persdrang begon te komen. Emma voelde dat ik toen op negen cm ontsluiting zat, dus dat ik toch nog even moest wachten. Ze zei toen dat ze een soort lipje voelde in mijn baarmoedermond en dat moest eerst openen voordat ik echt mocht gaan persen. Ondertussen heeft ze wel de andere vroedvrouw gebeld, die er bij zou zijn als het kindje geboren zou worden. 

Toen zij gearriveerd was, hebben ze even overlegd en toen besloten dat Emma wat zou helpen om het lipje te openen. Ik mocht zachtjes persen terwijl Emma het lipje probeerde weg te duwen. Wat een verademing om te mogen persen, na al die uren ontsluitingsweeën. Het doseren van het persen is wel een vak apart, hoe weet ik nou of ik hard pers of niet? Ondanks de intensiteit kon ik er nog steeds goed in blijven en grapte zelfs over ‘sweet pain’, een opmerking van een yogaleraar uit India. 

Dit was het moment van het keerpunt. Emma voelde opnieuw en kwam met het slechte nieuws dat mijn baarmoedermond was opgezet en dat de ontsluiting terug was gegaan naar zo’n 7 cm. De moed zakte me toen in de schoenen en dit is mijn (enige) paniekmoment geweest. ‘Ik wil niet naar het ziekenhuis!’ zei ik huilend. 

Dit betekende dat ik niet meer mocht persen, maar wel moest blijven proberen om terug ontsluiting te krijgen. Ik moest de persdrang onderdrukken, maar wel mijn bekkenbodem openen. Het duurde even voordat ik die techniek onder de knie kreeg, want de persweeën waren inmiddels geen kattenpis meer. Het kindje zat al heel laag en was echt klaar om eruit te komen, dus het hoofdje drukte fel op mijn baarmoedermond. De enige houding die ik nog aan kon nemen om niet aan de persdrang over te geven was op mijn knieën met mijn billen in de lucht, borst omlaag, in een soort ‘puppy-pose’ of ‘open-hart-pose’. Dit heb ik nog tot een uur of 03:00 volgehouden en ik was inmiddels aardig uitgeput. Ik voelde dat ik dit niet meer lang zo vol ging houden en Emma besloot weer te voelen. Er was niks veranderd. 

Ik was te moe om te paniekeren en ik hoorde dat de vroedvrouwen en Stijn aan het overleggen waren, terwijl ik nog een perswee probeerde om te buigen naar een ontsluiting d.m.v. gepuf gevolgd door een lage oerklank met mijn mond open om mijn bekkenbodem te openen en te ontspannen. ‘Gwen, we moeten nu een beslissing nemen, want je raakt uitgeput’, hoorde ik Emma zeggen. ‘Hoe voelt het voor jou om naar het ziekenhuis te gaan?’. ‘Wat gaan ze daar dan doen?’ vroeg ik licht in shock. ‘Daar kan je wat pijnstilling krijgen, zodat je in ieder geval wat kan ontspannen’. Ik keek Stijn aan, die ook licht in shock was, maar die instemmend knikte. Als een wervelwind heeft hij een tas ingepakt met het broodnodige voor ons en de baby. Ik kreeg kleding aan terwijl ik het vruchtwater nog langs mijn benen voelde sijpelen. Ik kon er niks tegen doen en elke paar minuten kreeg ik weer een wee te verduren, die alleen maar heftiger en heftiger werden, zeker nu ik me rechtop bewoog in plaats van met mijn billen in de lucht. 

Traag maar gestaag zijn we naar buiten bewogen, waar ik hoorde dat Stijn zelf met de auto ging, ik bij Emma en de andere vroedvrouw ging naar een andere bevalling. Ik vroeg toen of een ambulance geen betere optie was? Dat zou nog langer duren en ik weet niet hoe, maar ik ben uiteindelijk in mijn puppy-pose op de achterbank in Emma haar nieuwe auto terecht gekomen, waar ik tijdens de hobbelige weg naar het Imelda Ziekenhuis in Bonheiden in een soort trans raakte. Langzame diepe ademhalingen zorgde ervoor dat het enigszins draaglijk was, terwijl mijn hoofd tegen de zijdeur bonkte en ik me uit man en macht schrap probeerde te zetten en tegelijk te ontspannen. Dit lukte, tot de laatste paar kilometer. De intensiteit van de weeën nam weer toe en ik raakte mijn trance kwijt. Ik probeerde zo hard om niet te krijsen, maar in plaats daarvan te puffen en daarna mijn oerkreet vrij te laten. Zo kwamen we aan in het ziekenhuis, waar ik mij op de grond van de wachtruimte stortte, in mijn vertrouwde puppy-pose incl. puf en oerkreten. Ik voelde hoe mijn knieën beurs werden op de harde vloer terwijl ik een zakelijke stem hoorde zeggen; ‘Mevrouw, mevrouw, we moeten eerst even een corona-test bij u afnemen’. ‘Okay, of misschien moet ze toch eerst naar een kamer’. (‘Dat lijkt me ook’, dacht ik bij mezelf, maar kon ik niet meer uitbrengen)

Uiteindelijk werd ik weer overeind geholpen en in een rolstoel gezet om naar de verloskamer te worden gereden. Ik kreeg nog snel een mondmasker opgezet, waarna ik riep ‘No fucking way!’ (hoe kan ik nu nog ademen, dacht ik!) Stijn kalmeerde me en zei dat het maar eventjes zo moest. Ik raakte weer in een shock, liet mijn hoofd tegen een metalen buis van de rolstoel vallen en liet het maar even gebeuren. De weg naar de verloskamer leek eindeloos, met zoveel gangen en hobbels en een lift. Ken je dat gevoel dat als je onderweg bent, terwijl je je niet goed voelt, je zo uitkijkt naar je bestemming, omdat het daar wel beter zal zijn? Eindelijk even geen pijn meer dacht/hoopte ik. Even kunnen ontspannen. Het was meer dan enkel het helse ritje met de rolstoel. Ik zou een ruggenprik krijgen, maar dat moest een anesthesist komen doen zei de vroedvrouw Kelly van het ziekenhuis. De hel was dus nog niet voorbij en de persweeën waren inmiddels zo ondraaglijk geworden, dat ik gal mijn maag uit spuugde bij enkele weeën. ‘Waar blijft die vent?’ snauwde ik naar de lieve vroedvrouw Kelly. (Achteraf heb ik haar mijn excuses aangeboden en heeft ze me het helemaal niet kwalijk genomen). 

Na de ruggenprik, kon ik, zoals Emma had beloofd, eindelijk even ontspannen. Ik voelde de weeën nog wel, maar het randje was eraf en ik ben zelfs even in slaap gevallen. Ik voelde me alsof ik 3 dagen slaap nodig had om uit te rusten van de Marathon die ik al gelopen had en zo zag Stijn er ook uit. Ik wist toen niet dat ik nog ruim 12 uur te gaan had, voordat ik ons kindje in mijn armen kon sluiten. 

Gwen
Gwen
Geluk zit in de kleine dingen... De wind door je haren, zand tussen je tenen, zachte poezenpootjes op je neus, galopperen door de branding, een lekkere kop thee, rozen in bloei, koekjes in de oven, zonnegroet bij zonsopgang, picknicken op het strand, zout water in je poriën, golven in de avondzon en dansen in de regen.

Comments are closed.