Geen afscheid, maar losmaken

Septemberzon
september 20, 2014
De levenslange reis
oktober 18, 2014

Geen afscheid, maar losmaken

01-10-2014 Frankfurt Airport

Vandaag heb ik mij losgemaakt. Het is gelukt, ik ben op weg. Het ging niet zonder pijn, maar dat geeft niet, dat mag er zijn en daar ben ik niet bang voor. Ik moet wel zeggen dat het gisteren eventjes te veel werd, waardoor er een knopje van binnen aangegaan was, die ervoor zorgde dat heel zorgvuldig mijn deurtje naar buiten bijna dicht was. Ik voelde nog wel emotie, maar niet meer zo sterk de emoties van anderen, zoals ik dat normaal heb. Gek is eigenlijk dat ik het echt helemaal niet prettig vond. Het is een natuurlijke reactie van mijn lichaam, om mijzelf te beschermen tegen pijn, tegen verdriet. Het is er om er voor te zorgen dat ik niet terugkrabbel, dat ik sterk genoeg ben om te gaan. Dit lijkt fijn natuurlijk, geen verdriet van anderen voelen, maar ik kan je vertellen dat als je gewend bent om andere feilloos aan te voelen, het heel leeg voelt als dat er ineens niet meer is. Alsof je ziet dat je gekieteld wordt, maar het niet voelt, of dat je iets lekkers aan het eten bent, maar het niet proeft. Ik voel dus liever pijn dan helemaal niks.

Het moment dat het gebeurde weet ik nog precies. Zonder waarschuwing, het was er ineens niet meer. Gisterenavond was echt mijn allerlaatste, laatste avondmaal. Ja zo noemen we het maar, alsof ik iedereen voor altijd moet missen en andersom. Alsof we nooit meer met zijn allen gaan eten. Dus daar dan maar extra van genieten omdat het weleens de laatste keer kan zijn. Zo heb ik de hele week al “afscheidsetentjes”, of “galgenmalen”. Dit maakt het ineens zwaar en beladen, terwijl ik iets fantastisch ga doen! Ik ga op reis, dat betekend dat ik weer terug kom, ik ga niet weg. Het is geen afscheid voor altijd, het is me losmaken van alles en iedereen omdat ik op weg ga. Niet omdat ik weg ga. Op mijn weg kom ik zeker nog langs de mensen en dingen die ik nu ga missen omdat ze er altijd waren, maar nu niet meer dichtbij zijn. Wanneer dat is dat weet ik nog niet, dus als mensen heel graag willen weten hoe lang ik weg blijf, dan zeg ik dat ik terug ben als het tijd is. Ik heb drie redenen waarom ik weer terug naar Nederland zou gaan, waarvan nummer 1 het belangrijkst en eigenlijk ook alles-omvattend is.

  1. Als ik het zat ben
  2. Omdat mijn geld op is
  3. Als ik heel erg ziek ben

Maar ja, als mijn geld op is en ik ben het nog niet zat, kan ik er natuurlijk voor zorgen dat er geld binnenkomt. Als dat is wat ik op een bepaald moment nodig is, is dat mijn doel en ga ik daar voor knokken. Daar ben ik erg goed in, me inzetten voor een bepaald doel. Als ik ziek ben, ben ik het waarschijnlijk automatisch zat, dus eigenlijk zegt dat ook al wel genoeg.

Maar afscheid nemen waren we aan het doen. Gisterenavond. Ik wilde graag nog een keertje stamppot Andijvie eten met spek, want ik zal het Hollandse eten wel gaan missen. Ondanks dat ik van de meeste mensen al individueel afscheid heb genomen, vond ik het heel fijn om mijn familie nog even om me heen te hebben. Dus gingen we met zijn allen lekker stamppot eten. Anouk had natuurlijk de meisjes meegenomen, want Joanne wilde ook graag nog eten met tante Nen en dat laat ik mij natuurlijk geen twee keer zeggen. De kleine meid is zo onbevangen en weet precies wat ze wil. Dat is vooral niet knuffelen als ze druk aan het spelen is en lekker baldadig doen en uitsloven. Heerlijk om te zien en ik vind het prachtig dat ze zo lekker eigenwijs is. Gisteren had ik er toch een beetje moeite mee, want het zal toch wel weer even duren voordat we weer kunnen knuffelen, maar leg dat maar eens uit. Ik heb me er maar bij neergelegd en ging lekker verder met koken, want ik weet niet of dat nog vaak kan doen en ook dat is iets wat ik graag doe. Ik hoorde in de woonkamer mijn zus iets uitleggen aan Joanne, maar ik kon niet precies horen wat, maar dat werd al snel duidelijk. Even later kwam de kleine krullenbol aangewandeld met haar armpjes omhoog de keuken in. De blik in haar ogen leek te zeggen dat ze haar mama heeft begrepen. “Tante Nen heeft nu even een hele dikke knuffel en kus nodig…” Bam, dat was het moment. Mijn hart kreeg een optater en de tranen vloeide rijkelijk over mijn wangen. Tante Nen gaat op reis, met het vliegtuig, heeeeeel ver weg, dus laten we nu dan nog maar even knuffelen. Toen de tranen weer opgedroogd waren, was het ook klaar. Nog vele knuffels volgden, maar er gebeurde niks. Zelfs niet toen mijn vader mij in zijn armen sloot, nu zonder scherpe, grappige opmerking, maar met tranen in zijn ogen, nog een keer benadrukte of ik alsjeblieft voorzichtig wil zijn en heel weer terug moet komen.

De laatste maand is de band met mijn vader sterker geworden dan het ooit geweest is. Het was wel wennen hoor, voor mij om weer thuis te wonen, maar voor hem ook dat hij rekening met mij moest houden en dat we totaal verschillende ritmes hebben.

16 september

Het is 21:00 uur. Papa is net thuis en zit nog wat te rommelen in zijn auto als ik kom aanrollen op mijn longboard, in het donker. “Hoi pap!” Riep ik vrolijk.
“Jeetje! Ik schrik me een hoedje” zegt hij terwijl ik merk dat hij in eerste instantie een ander woord in zijn hoofd had. Tegelijkertijd draaide hij zich om en zei “geloof je me niet?” Hij draaide weer terug met een bouwhelm op zijn hoofd en zei “kijk maar, er zit een hoedje op mijn hoofd!” Ik rolde weer.. Op de grond van het lachen.

“Word je nou straks nog blonder, op je tropische eilanden”

IMG_2606We zijn nu aan elkaar gewend en het boterde prima. Ik weet niet of dat komt door het feit dat de tijd al bepaald was. Het was maar voor een maand, dus dat is lekker overzichtelijk. Toch ben ik me in een maand alweer aardig thuis gaan voelen bij pa en had ik aardig alweer een leven en een ritme opgebouwd. Dit kwam onder andere doordat ik heel fijn de paarden van mijn vriendinnetje Laura mocht rijden en natuurlijk Chinook van mijn zus mocht verzorgen. Dat hield me bezig, hield me in beweging, maar waardoor ik ook de passie voor het paardrijden weer gevonden heb. Maar ook door het contact met mijn vader. Toen ik nog in Rotterdam woonde had ik niet veel contact met mijn hem en was ik eigenlijk vergeten wat een lieve man het eigenlijk is en vooral hoeveel humor hij heeft. Met de grappige opmerkingen die hij maakte liet hij op zijn manier merken dat hij het fijn vond dat ik er was en dat hij het best lastig vindt dat ik nu op weg ben.

Op 20 september zaten we samen op de bank tv te kijken na het eten. Ik was een paar dagen weggeweest en dat vond hij eigenlijk niet zo leuk en hij was heel gezellig dat ik weer thuis was, dat zei hij niet, maar dat voelde ik. Hij streek met zijn vingers door mijn haar en zei: “Word je nou straks nog blonder, op je tropische eilanden…” Geweldige opmerking, ik lag helemaal in een deuk. Wat ik eigenlijk hoor is: “Blijf maar lekker thuis schat, ik vind het niet zo nodig en eigenlijk ook een beetje overdreven dat je naar een paradijs gaat in je eentje, zonder papa, zonder iemand..” Maar ik hoor er ook in dat hij het me gunt en het heel gaaf vind dat ik dat maar gewoon even ga doen.

“Ik kom terug, meer compleet dan ik ooit ben geweest”

De ochtend erna kwam ik beneden, waar hij in de keuken stond en ik zei: “Oh pap, ik ben helemaal verliefd op dit nieuwe vest, hij zit zo lekker dat ik er denk ik maar in blijf wonen!”
“Jaha”, zei hij, “Je zal wel moeten..” en hij lachte er een beetje gemeen bij. Bam, zo scherp als een geslepen mes. Ik kan natuurlijk ook gewoon niet gaan en hier blijven wonen, in een huis, waar ik weet dat het warm is, waar ik thuis ben en waar altijd een warm, schoon bed staat. Maar nee, madame moet zo nodig op wereldreis, in haar eentje, steeds weer opzoek naar een slaapplek en nog niet weten wat de volgende dag gaat brengen. Wat een avontuur.

IMG_2607Hij weet wel dat ik het kan, hij gelooft in me en geeft me vertrouwen. Zaterdag, na ons afscheidsetentje zaten we in de auto naar huis en ik had geen gordel om. “Ohhh”, zei Ylona, “heb je nou geen gordel om!”, “Een beetje baldadig wordt ze”, zei Monique, “Ja” zei papa, “dat heb je met die wereldreizigers, die blijven maar steeds de grenzen over gaan”. Waar haalt hij het vandaan, scherp is hij wel! Het geeft wel aan dat hij er best wel mee bezig is. Dat vind ik eigenlijk wel heel erg leuk om te zien, want dat geeft aan dat hij om me geeft. De volgende ochtend lagen we met zijn vieren, papa, Ylona, Roosje (de poes) en ik met ontbijt bij papa in bed om zo rustig op zijn zondags wakker te worden. “Ik heb vannacht weer over je gedroomd” zei hij toen, “maar dit keer werd je tijdens het duiken opgegeten door een haai.”

Lieve papa, lieve mama, lieve iedereen. Ik kom terug, helemaal heel, meer heel en compleet dan ik ook ben geweest.

Liefs, Gwen

Gwen
Gwen
Geluk zit in de kleine dingen... De wind door je haren, zand tussen je tenen, zachte poezenpootjes op je neus, galopperen door de branding, een lekkere kop thee, rozen in bloei, koekjes in de oven, zonnegroet bij zonsopgang, picknicken op het strand, zout water in je poriën, golven in de avondzon en dansen in de regen.

Geef een reactie