Eigen masker eerst

Licht in de duisternis – deel 1
augustus 26, 2020

Eigen masker eerst

Eigen masker eerst


Als je weleens met het vliegtuig hebt gevlogen, ken je deze uitspraak vast wel, toch?

Je kunt niet voor een ander zorgen als je zelf geen zuurstof hebt, of als je zelf niet gezond bent (mentaal/fysiek). Daarom is het zo belangrijk om eerst voor jezelf te zorgen, naar je lichaam te luisteren en te focussen op je eigen heling. 

We WETEN dit allemaal en toch is het zo moeilijk als het erop aankomt. 

Zo ook voor mij als kersverse mama. 

Zaterdagavond kreeg ik plots enorme buikpijn rond mijn navel en ik wist dat dit geen normale buikpijn was. Ik kon het niet goed plaatsen en wist niet wat er aan de hand was. Na een paar uur begon mijn lichaam nog duidelijkere signalen te geven dat er iets niet okay was. Mijn maag keerde om en uren aan een stuk heb ik afgezien boven het toilet. 

Ik ken mijn lichaam goed en heb al meerdere buikgriepjes en voedselvergiftigingen doorstaan. Dit was anders, maar wat het precies was kon ik niet goed plaatsen. De huisarts van wacht die mij terugbelde zei;

'Het is waarschijnlijk gewoon een virale maag/darminfectie. Ga maar slapen, dan gaat het vast vanzelf weer over'. Verslagen ging ik akkoord.

Ik was op en keerde in mijzelf, terwijl ik tegelijkertijd probeerde flesjes voor Lukas af te kolven, met een emmer strak tussen mijn benen geklemd. Ik was ziek, maar ik was ook nog mama. 

Toen mijn maag echt leeg was en ik wat heb kunnen rusten (rechtop, want liggen was geen optie) kreeg ik midden in de nacht een heel helder beeld. Ik ging rechtop zitten op mijn knieën en omarmde mijzelf om mijn maag en darm-meridianen te stimuleren. Zo ben ik zachtjes wat heen en weer gaan wiegen en ik voelde de pijn zakken naar mijn rechterflank. Ik keek naar links, waar Lukas zoet lag te slapen naast me en toen kreeg ik een 'aha' moment. 

Dit heeft alles te maken met mijn innerlijke proces waar ik op dit moment mee bezig ben. Het proces van mijzelf onvoorwaardelijk liefhebben. Mijzelf accepteren, precies zoals ik ben. Vooral mijn buik. Mijn prachtige flubber-blubberbuikje waar die lieve, kleine, grote baby 9 maanden in heeft gewoond. 

Ik besefte me dat ik veel te streng en te hard voor mezelf ben geweest, om zo snel mogelijk weer 'back in shape' te komen, maar ook 'back in business' als het gaat om ondernemen, om huishouden, als liefdespartner...

Mijn lieve vriendin Crystal stuurde me van de week een berichtje; 

'Give yourself a break woman! Je hebt vier maanden geleden een hele zware bevalling gehad en nu net een zware buik-operatie . (Ook stuurde ze; 'You're a tough cookie' wat nu mijn nieuwe mantra is geworden en dan zie ik het beeld van een chocolat-chip-cookie die haar biceps aanspant.) 

De buikpijn was dus geen gewone maag-darminfectie. Maandag was de pijn in mijn rechterflank niet normaal meer en hebben we een bevriende dokter gebeld die direct is langsgekomen. Aan de telefoon had hij zijn vermoeden al uitgesproken en dat bleek te kloppen. 

Ik ben mijn tas gaan inpakken en we zijn die avond nog naar spoed gereden van het Imelda Ziekenhuis in Bonheiden waar ik die nacht nog geopereerd ben aan een acute appendicitis (blinde darmontsteking in de volksmond). 

Precies vier maanden geleden kwamen we in datzelfde ziekenhuis aan op de spoed-afdeling terwijl ik aan het bevallen was van Lukas. Ik had niet verwacht daar al zo snel weer binnen zou zijn. Vanwege COVID-19 mochten Stijn en Lukas niet blijven. Dat betekende dat ik voor het eerst in zijn leven Lukas een nacht niet bij me zou hebben en volgens de regels zouden ze pas op dag 3 op bezoek mogen komen! 

Dat was het moment dat mijn mama-hart brak en ik niet meer wist waar ik het zoeken moest. De pijn in mijn rechterflank voelde ik al lang niet meer, ondanks dat ik op geen enkel moment pijnstilling had genomen, maar maakte plaats voor een stekende, onophoudelijke pijn in mijn hart. Het afscheid nemen was misschien wel het moeilijkste afscheid wat ik ooit heb genomen. 

Zo zat ik daar, te wachten om geopereerd te worden, flesjes af te kolven om Lukas toch nog zoveel mogelijk van mijn Moedermelk te kunnen geven. Mijn lichaam was al lang op overlevingsmodus overgegaan en de dokter die mij zou opereren zei dat de ontstekingen in mijn buik vermoedelijk omkapselt waren met buikvet, om de rest van mijn lichaam te beschermen. Oh het wonderlijke lichaam. Oh de dankbaarheid die ik toen voelde voor mijn prachtige buikvet. 

Kolven, kolven, kolven, maar ik besefte me ook wel dat ik nooit genoeg melk kon kolven om drie dagen te overbruggen. Als ik iets heb geleerd van mijn bevalling, is het wel dat het geen zin heeft om me te verzetten. Ik ben de ‘volledige’ overgave ingegaan, met het vertrouwen dat alles altijd goed komt. Ik besloot dat het geen kwaad kan dat Lukas een paar voedingen flesvoeding zou krijgen (het beste, meest natuurlijk wat er nu te krijgen is). Ik kon er niks aan veranderen en het is wat het is. 

Omdat ik borstvoeding geef, mocht ik na de geslaagde operatie naar de kraamafdeling, zodat de vroedvrouwen me konden helpen met afkolven. Een geluk bij een ongeluk, want op de kraamafdeling gelden andere regels en Stijn en Lukas mochten de volgende dag gelukkig alweer op bezoek komen! Oh wat was het heerlijk om mijn mannen weer te zien en ik ben zo blij en dankbaar dat Stijn zo’n lieve en goeie papa is, die heel goed voor Lukas zorgt. 

Ook was ik heel dankbaar dat Lukas de flesvoeding zonder mopperen accepteerde, zodat dat in ieder geval vlot en soepel is verlopen. Toch was ik natuurlijk weer dolgelukkig toen ik hem terug bij mij aan de borst had. Toch voelde ik dat zo’n buikoperatie niet niks is het zorgen voor Lukas die nacht nog niet zelf zou lukken. Hij mocht blijven, maar het ging helaas gewoon niet.

Mijn hart brak opnieuw toen de mannen mij die avond weer verlieten, maar ik wist dat ik deze nacht alleen in het ziekenhuis nodig had om op krachten te komen om zo snel mogelijk weer mama te kunnen zijn voor Lukas. Ik wist dat ik eerst mijn eigen zuurstofmasker op moest doen, hoe zwaar het afscheid nemen ook weer was. 

In dit proces van heling ben ik letterlijk heel dicht bij mijn pijnlichaam gekomen, wat me de kans heeft gegeven om haar met liefde te omarmen, mijzelf met liefde te omarmen en mezelf zo weer te helpen herinneren hoe belangrijk het is om jezelf in elke situatie, onvoorwaardelijk lief te hebben. 

Ik mocht donderdagavond weer naar huis en ik ben goed aan het herstellen. Toch blijf ik rustig aan doen om mijn lichaam echt de tijd te geven die het nodig heeft om bij te komen en te wennen aan de nieuwe situatie met een orgaan minder. Dit geeft me de kans om weer bij te stellen, bij te sturen en te luisteren naar het fluisteren van mijn hart, die mij zachtjes vertelt wat ik nu te doen heb. 

Liefs, Gwen

Gwen
Gwen
Geluk zit in de kleine dingen... De wind door je haren, zand tussen je tenen, zachte poezenpootjes op je neus, galopperen door de branding, een lekkere kop thee, rozen in bloei, koekjes in de oven, zonnegroet bij zonsopgang, picknicken op het strand, zout water in je poriën, golven in de avondzon en dansen in de regen.

Comments are closed.