De levenslange reis

Geen afscheid, maar losmaken
oktober 1, 2014
Perfect Imperfections
december 13, 2014

De levenslange reis

18-10-2014 Villa de Zoysa, Boosa, Sri Lanka

Er is niks fout op dit moment, alles wat je nu doet en wat je nu bent, ook al doet het pijn of is het oncomfortabel, open je ervoor. Het idee was dat ik reisverslagen zou gaan maken. Dat ik belevenissen met jullie zou delen en dat ik zou laten zien wat ik doe, wat ik zie en wat ik voel. Ik merk dat ik meer behoefte heb aan het delen van de lessen die ik leer. Als ik ga schrijven is dat meestal op een moment dat ik sterk emotioneel ben. Schrijven helpt me relativeren en bepaalde zaken in perspectief zetten.

“Doe je over zelfontplooiing niet je hele leven?”

Op Facebook staat natuurlijk al een mooie fotorapportage van mijn eerste dagen op het tropische eiland Maafushi, south-male-atol, al mijn snorkelavonturen, mijn verblijf op Guraidhoo in het Dacha Maldives guesthouse en uiteindelijk mijn laatste dagen op Hulhumale, het man-gemaakte eiland wat aan het vliegveld-eiland vast zit. Een foto kan meer zeggen dan een duizend woorden. Je ziet dat ik ontspannen ben, je ziet dat ik geniet en me vermaak. Je ziet dat ik het naar mijn zin heb, vrienden heb gemaak, niet eenzaam ben en alles eruit haal wat erin zit.

“Een sterke mentale connectie kan alle afstanden overbruggen”

Wat je niet ziet is dat ik de eerste nacht de ogen uit mijn hoofd heb gehuild, me onwijs afvroeg wat ik in godsnaam in mijn eentje op een eiland aan het doen ben en dat ik eigenlijk het liefst zo snel mogelijk weer naar huis wilde gaan. Ja, wat kom ik nou eigenlijk doen? De reis staat in het teken van zelfontplooiing, losmaken en onafhankelijkheid. Is missen daar een onderdeel van? Moet ik missen om me te ontplooien? Als ik kijk in hoeverre ik vind dat ik mijzelf ontplooid heb, denk ik dat ik aardige stappen heb gemaakt. Afgelopen jaren en vooral de laatste maanden ziek thuis hebben mij een stukje van mijzelf laten zien en dat heeft me verrijkt. Ik heb steeds het gevoel dat mijn reis morgen gaat beginnen, maar eigenlijk ben ik al maanden onderweg. Al jaren eigenlijk. Doe je over zelfontplooiing niet je hele leven?

Vandaag realiseerde ik me ineens heel goed, hoe het reizen me nog beter zal leren losmaken. Ik heb veel fijne reacties gehad op de manier waarop ik me heb losgemaakt van alles en iedereen in Nederland. Dat lijkt natuurlijk zo, omdat ik er fysiek niet meer dicht in de buurt ben, maar mijn gedachte is daar nog op veel momenten van de dag. Een sterke mentale connectie kan alle afstanden overbruggen.

In de tussentijd heb ik leuke, interessante en lieve nieuwe mensen ontmoet. Dat begon al op Schiphol. Een lieve mevrouw die me even vriendelijk toesprak omdat ze zag dat ik mezelf een beetje in de weg zat. “Afscheid nemen?” vroeg ze zacht en medelevend. Ik deed mijn verhaal, met een trillende stem die ik met moeite wist te verbergen. Haar kinderen hebben ook veel gereisd vertelde ze, en die hebben het er nog steeds over. Ze begreep me en met haar energie maakte ze me rustig en zelfverzekerd. Zo liep ik met opgeheven hoofd het vliegtuig in. Alleen.

Op de luchthaven in Frankfurt raakte ik in gesprek met een Zweedse zakenman die zaken deed in Duitsland. Hij kwam bij me aan tafel zitten in een koffietentje waar ze zuurkool en braadworsten verkochten. Hij dronk wijn, ik een grote thee. Al vrij snel ging het gesprek over de zin van het leven en hoe vreemd mensen eigenlijk in elkaar zitten. De meeste mensen zijn aan het leven om te werken en zijn vergeten wat er echt belangrijk is. Hij wenste me een veilige reis en ging opzoek naar zijn gate. Ik dronk mijn thee op en ging met volgeladen iPhone de paspoortcontrole door, opzoek naar mijn gate. Eenmaal daar aangekomen, zocht ik een plekje uit tussen een stel die eruit zagen als locals van de Malediven en nog wat stelletjes. Ja.. Stelletjes.. Heel veel verliefde stelletjes. In vlot Duits werd er steeds wat omgeroepen. Iets met de boardcomputer, storing en meer informatie over een uur. Het maakte met eigenlijk niet zo uit. Ik was waar ik moest zijn, op tijd, zonder haasten, nu kan er weinig meer mis gaan. De jonge vrouw van het stel dat naast me zat was zo vriendelijk om steeds te vertalen wat er omgeroepen werd. We raakte in gesprek en ze vertelde dat ze 10 dagen op huwelijksreis gingen, first class, naar een resort. Ik vertelde op mijn beurt dat ik dit ticket voor 300 euro heb gekocht en in mijn eentje de wereld over ga reizen. Het was een grappig gesprek, met veel contrasten, maar wel van beide kanten oprechte interesse en gunst. Er werd weer wat omgeroepen, waarna ik haar hoopvol aankeek, “Ja? Kunnen we boarden?” Vroeg ik. “Ja, we gaan boarden, maar wij zitten in first class, dus fijne reis!”.

Ik was nog maar net onderweg en binnen een paar uur tijd heb ik met drie mensen contact gemaakt en ook weer afscheid genomen. Zo ging het ook met het verliefde stel waar ik naast zat in het vliegtuig. Tien uur lang hebben we lief en leed gedeeld, gegeten, geslapen, gepraat over persoonlijke dingen, of de bagage wel goed meegereisd zou zijn, hoe ze elkaar hebben leren kennen en hebben we elkaar geholpen met het integratieformulier. Het grappige is dat toen we het vliegtuig uitstapte, we automatisch bij elkaar bleven, op elkaar wachten en samen een rij uitkozen voor de paspoortcontrole. Dit duurde en dit duurde, terwijl we nog steeds zenuwachtig waren of onze bagage wel aangekomen zou zijn.

Uiteindelijk, na ruim 1,5 uur waren we erdoor, hadden onze tassen, gaven we elkaar een knuffel en nu zie ik ze nooit meer.. Ik weet niet eens meer hoe ze heten..

Een beetje hulpeloos en uitgeput liep ik met mijn zware tassen rond op het vliegveld. Ik wist dat iedereen me kon vertellen waar ik de dhoni (ferry) naar Male kon vinden, maar ik moest ook plassen en ik had het bloedheet. Toen ik eindelijk een toilet had gevonden was er nog een uitdaging. Ga ik mijn tassen laten staan buiten het hokje? Op de vieze natte vloer? Ik voelde me duidelijk nog niet op mijn gemak in het land, dus besloot ze mee te nemen. In het veel te kleine hokje. Twee rugzakken, eentje groot en zwaar en de andere ook goed volgestopt. Zie je het voor je? Het zweet gutste van mijn lijf en ik moest ook wel een beetje om mezelf lachen. Ik was al lang blij dat ik kon plassen, maar het had toch wel handiger geweest als iemand even op mijn tassen kon letten. Toen ik daar toch zat heb ik ook maar mijn Paladiums omgeruild voor mijn Tefas en mijn broek een beetje opgestroopt. Dat voelde al een stuk beter.

Tijdens de zoektocht naar de Ferry kwam ik een Duits meisje tegen die ook alleen was en die ik eerder al had gezien in de rij van de paspoortcontrole. Ze vertelde dat ze ging werken op een resort bij een vriendin. Maar eerste moest ze naar het ziekenhuis in Male voor een ‘healtcheck’, dan weer terug naar het vliegveld en daarvandaan met een vliegtuig naar een ander eiland en dan nog met een boot naar haar resort. Mijn reis zou niet zo lang meer zijn voordat ik met mijn benen omhoog kon, maar toch voelde ik een beetje jaloezie bij mij opkomen. Er is iemand die haar begeleid overal naartoe en als ze aankomt op het resort, is daar haar vriendin, iemand vertrouwds, eigen. Ik was blij dat we de bootreis naar Male samen konden doen en zo even konden kletsen. Daardoor gleed de spanning af.

“Ik vind mezelf best leuk om mee om te gaan”

Eventjes dan. Op Male had zij snel haar ‘gids’ gevonden en we namen afscheid. Ondertussen werd ik aan alle kanten aangesproken en probeerden mannen met scooters mijn tassen van me aan te nemen. Ik liep eruit weg, maar een van de jongens kwam achter me aan. Terwijl hij onsmakelijk een chocoladereep naar binnen werkte drong hij erop aan dat ik een gids nodig had en dat hij me kon helpen. Het zou niet veilig zijn in mijn eentje en hij zou me beschermen. Gelukkig heb ik hele goede voelsprieten en ik wist gelijk dat deze jongen niet deugde. ‘Nee hoor!’ zei ik, ‘Ik heb jou helemaal niet nodig, ik heb alleen maar een taxi nodig, dus aan de kant, want daar komt er een!’ De taxichauffeur vertelde dat het redelijk veilig is in Male, maar dat je overal ter wereld idioten hebt. Ik vroeg of hij veel gereisd heeft, wat hij met veel enthousiasme met ‘Yes, I have!’ beantwoorde. Nu woont hij in Male, met zijn vrouw met wie hij acht kinderen heeft! Hij vroeg of ik getrouwd ben en waar mijn reisgenoten zijn. Hij vond het maar vreemd dat ik niet getrouwd was en over het alleen reizen zei hij dat het hem nogal saai leek. ‘Ik vind mezelf best leuk om mee om te gaan’ zei ik toen en ik merkte dat daardoor mijn zelfvertrouwen steeg.

Aangekomen aan de andere kant van het eiland wees hij me de weg naar de Ferry naar Maafushi en hij raadde me aan om er maar alvast op te gaan. Het was 11:30 uur toen en zou om 15:00 uur vertrekken, maar vol is vol en hij gaat maar eens per dag. Een speedboot zou me dan $150,00 kosten. Ik stapte de boot op, langs de geitjes die buiten op het dek rustig aan het wachten waren en probeerde uit te zoeken hoe ik aan een kaartje kon komen. Ik moest mijn tas in het midden leggen tussen de kokosnoten, flatscreen tv’s, airco’s en koelkasten. De momenten erna werd het steeds verder volgebouwd en eromheen werden plastic stoelen neergezet die als extra zitplaatsen diende. Een moment schoot mijn hart in mijn keel, want ik had geen zicht meer op mijn backpack. Iemand had hem gelukkig op de bank achter me gelegd, dus ik kon hem stiekem onder mijn eigen benen stoppen. Zo, ik had alles veilig bij de hand en kun nu rustig acclimatiseren. Ik zat voorin de boot en voor mij zat een stel uit Australië waar ik gelijk een klik mee had. Het was fijn om weer even contact te maken. We wisselde snel gegevens uit, want we zaten ten slotte op hetzelfde eiland. De reis duurde lang. De golven waren hoog en ik was ondertussen al 30 uur onderweg. Gelukkig hoefde ik dit keer geen permanent afscheid te nemen van mijn nieuwe vrienden, zoals met alle contacten die ik daarvoor heb gemaakt, want ik wist dat ik mijn Australische vrienden nog zou zien.

“Een reis is een aaneensluiting van Hello’s and Goodbyes”

De volgende dag heb ik in het hotel op Maafushi een prachtige familie uit India ontmoet, waar ik een paar dagen mee opgetrokken ben. Het is een gezin met drie jongens van bijna 3, bijna 6 en 9. De jongens zijn opgegroeid in Amerika, dus ze spreken goed Engels. Ik voelde me thuis bij hun en het leek een beetje alsof ik de au pair was, zo opgenomen was ik in de familie. Ik speelde graag met de jongens en we hadden hele gesprekken over het heelal, de maan en de sterren, over wat dolfijnen eten, Perry het vogelbekdier en wat ze later willen worden. De oudste heb ik leren snorkelen en bij elke vis die hij zeg kwam hij proestend boven om me te roepen en hem aan me te laten zien, zodat de vis al lang verdwenen was eer ik in de buurt was. De jongens worden vrij opgevoed en krijgen veel ruimte voor creativiteit. Ze hebben veel kennis, maar verzinnen ook graag hun eigen theorieën, waardoor je niet allee moet geloven wat ze zeggen. Met de vader van het stel, Raja, had ik elke avond in Maafushi, onder het genot van een alcoholvrij biertje en veel sigaretten, goede gesprekken. De tweede dag was dat met zijn drieën, met onze vriend Osama, oorspronkelijk uit Algarije, opgegroeid in Syrië, maar woonachtig in Dubai. Het ging over werk, over reizen, over waar thuis is en wat je drijft in het leven. Ondertussen aten we snacks uit onze eigen landen en speelden we spelletjes met de kaarten die ik van mijn lieve vriendinnetjes heb gekregen, met op elke kaart een grappige, leuke of mooie foto van iets uit mijn leven in Nederland. Mijn vriendinnen, mijn dieren, en grappige opdrachten, waardoor ik letterlijk mijn leven open en bloot op tafel gooide. We hebben veel gelachen en ik ontdekte hoe klein de wereld is. Waar je ook op de wereld bent, mensen verschillen niet veel van elkaar. Ongeacht cultuur, leefomgeving en opvoeding, je hebt allemaal dezelfde behoeftes. De fysiologische behoeftes volgens de pyramide van Maslow (+ WiFi). Elk mens heeft dezelfde uitdagingen, alleen is er verschil in hoe het aangeleerd is om ermee om te gaan.

gwen_koken
Dit soort gesprekken helpen me om een beeld van mijzelf en van de wereld te vormen. Het is erg waardevol en ik ben zeer dankbaar. Maar ja, nieuwe mensen ontmoeten, contact maken betekent ook weer afscheid nemen. Om 07:00 uur stond ik beneden om de lieve familie uit India uit te zwaaien en iedereen nog een knuffel te geven. Ik ben van harte uitgenodigd om ze op te zoeken in India en ik heb nog dagelijks contact met Raja. Evenals met het stel uit Australië en een stel uit Zuid-Afrika, die ik in het volgende guesthouse heb ontmoet. Die zijn toevallig ook in Sri Lanka, dus daar heb ik gezellig nog een dagje mee opgetrokken hier. Ook daar ben ik van harte welkom als ik in Zuid-Afrika ben. Nu ben ik op een yoga-retreat van twee weken, in Boosa vlakbij Galle en daarna ga ik een vriendin opzoeken die ik heb ontmoet in Guraidhoo, Malediven, die woont in Sri Lanka.

Afscheid nemen en losmaken doet pijn. Een reis is een aaneensluiting van “Hello’s and Goodbyes”. Maar de vriendschappen, gesprekken en levenslessen die eruit voortkomen zijn onbetaalbaar en het meer dan waard. Dit helpt mij stappen vooruit op mijn levenslange reis naar zelfontplooiing.

Gwen
Gwen
Geluk zit in de kleine dingen... De wind door je haren, zand tussen je tenen, zachte poezenpootjes op je neus, galopperen door de branding, een lekkere kop thee, rozen in bloei, koekjes in de oven, zonnegroet bij zonsopgang, picknicken op het strand, zout water in je poriën, golven in de avondzon en dansen in de regen.

5 Comments

  1. evert schreef:

    Mooi leerzaam liefdevol en oprecht

  2. loes schreef:

    Mooi geschreven Gwen. Soms zijn de mooiste dingen in het leven moeilijk, maar dat is wat het leven waarde geeft.XX

  3. sylvia schreef:

    hola meis, je kunt alles mooi verwoorden en dingen zijn herkenbaar, de lach overdag en de traan snachts,
    ik ben denk ik 2 keer zo oud maar door het lezen van je dagboek, helpt het mij ten dele ook beter te relativeren.
    geniet en wees voorzichtig dikke knuf syl

  4. Hanneke schreef:

    Hoi Gwen,
    Wat fijn te lezen hoe je je reis beleeft! Je beschrijft het allemaal zo persoonlijk dat ik er soms ontroerd door raakte.
    Ik ben erg blij (wie ben ik…) dat je nu bent waar je bent! Echt dapper!!
    Ik wens je toe je eigen levenswijsheid te vinden in deze reis, een stapje dichter te komen bij wie je in wezen BENT.
    Want je bent geen kleintje Gwen….
    Vetrouw op je intuïtie, dan komt het goed.
    veel plezier en liefs, Hanneke

Geef een reactie